Iets met keuzes respecteren
En kinderen die niet zo klein meer zijn...
Het lijkt alsof het gisteren was, toen de grootste keuzes voor mijn kinderen nog bestond tussen vanille of chocolade voor een ijsje. Kaatje of Bumba. Een rokje of een broek aan voor school. En toch heb ik al wat vaker dan vijf keer met mijn ogen geknipperd sinds die dagen gepasseerd zijn. En met dat ouder worden van mijn kinderen, veranderen ook de keuzes die ze maken. Ze staan steeds vaker voor keuzes die hun leven veel meer bepalen dan enkel de smaak van hun ijsje of de kleding van die dag.
Ik wil eigenlijk ook wel stoppen met voetballen.
Die woorden sprak mijn zoon een aantal maanden geleden. En heel eerlijk? Ik schrok. Enorm. Hij speelt voetbal sinds hij vier jaar is. Eerste jaar U6. Nu is hij U13. Negen jaar lang stond ik in weer en wind langs dat veld. En ja hoor, vaak heb ik geklaagd. Het is te koud. Waarom laten ze die kinderen voetballen als het zo regent? Verdorie, die wind snijdt zo door mijn huid heen. Toch stond ik er iedere keer weer, supporteren voor die kleine held op het veld. Hij deed het altijd zo graag. Een hobby waar hij echter het plezier van is verloren. En dus zet hij er een punt hangen. Zijn voetbalschoenen, die op het einde van dit seizoen ook weer wat aan de klein kant waren geworden, hangt hij spreekwoordelijk aan de haak.
Doen mijn viool maar weg.
Dat zijn dan weer de woorden van mijn middelste kind. Ze speelt viool sinds het vierde leerjaar, en vanaf die eerste dag kregen we te horen wat een talent ze ervoor had. Hoewel de jaren notenleer een waar trauma bij haar teweeg brachten, was viool wel iets wat ze graag deed, en bleef volhouden. Tot ook dit jaar. Iets wat ik wel aan zag komen, want het was al veel langer gaande dat ze niet meer oefende of gewoon even speelde. Toch spelen er zoveel meer keuzes in haar hoofd. Wil ze de studierichting nog wel blijven doen? Wil ze naar deze school blijven gaan? Welke andere studierichting zou ze dan wel volgen?
Liever motiveren dan in mijn richting te sturen
Dat is inderdaad hetgeen ik als moeder probeer te doen. Mee kijken naar alle keuzes. Vragen stellen om op die manier te achterhalen wat de beweegredenen van de keuzes zijn. En op basis van al die antwoorden en alle mogelijkheden, alles mee op tafel leggen. Alle keuzes, en de gevolgen van iedere keuze. Mijn kinderen leren wat het inhoud om keuzes te maken die een effect hebben op hun verdere leven. Want stoppen met een sport of hobby, veranderen van studierichting, nu al even kijken naar wat ze later graag als job doen om hun dagen in te vullen, dat zijn keuzes die je niet even snel maakt als de keuze tussen vanille of chocolade. En daarmee hoop ik, dat ik hen net die basis meegeef, die hen leert om na te denken, in plaats van impulsief beslissingen te nemen.