Mijn eerste 'single' moederdag
En zelfs de beste ooit tot nu toe
Als mama, kan ik me bijna iedere moederdag van de voorbije achttien jaar herinneren. Dat ligt waarschijnlijk ook aan het feit dat ik nog steeds alle moederdagcadeautjes heb, en dat ik foto’s heb van al die dagen. Dat ondersteunt de herinnering meer dan je voor mogelijk zou houden. De foto’s en geschenken halen momenten naar boven die me telkens weer wisten te ontroeren.
Die eerste jaren
Het allereerste ‘knutselwerkje’ kreeg ik, toen mijn oudste dochter net naar het kinderdagverblijf ging. Ze was vier maanden jong, en de verzorgster had haar mini-handjes in verf gedoopt en op een taartkarton gedrukt. Op de achterkant kleefde een gedichtje. En hoewel dit niet ‘echt’ van haar kwam, vond ik het toch ook heerlijk. Die kleine baby-handjes vereeuwigd, het gebaar nog zoveel meer waard. En zo ging het door. Vanuit het kinderdagverblijf naar de kleuterschool, waar de kinderen langzaam leerden om de gedichtjes ook voor te dragen, tot de basisschool waar ze ieder jaar weer met een heel ander knutselwerk aan kwamen zetten.
Zouden ze nog wat maken eens ze naar het secundair gaan?
Ja, dat was wel een vraag die ik me stelde zodra de oudste de basisschool achter zich liet, en haar carrière in de middelbare school startte. En ja hoor, misschien wel wat aangemoedigd door de knutselwerken van de jongste twee, kreeg ik ieder jaar weer leuke knutselwerken van alle drie de kinderen. De voorbije jaren veranderde dat soms al naar heerlijke fijne kleinigheden, zoals een gezichtsmasker (met de opmerking dat ik het wel kon gebruiken met mijn leeftijd), of een simpel juweel uit het Kruidvat. Wel steeds met evenveel liefde gegeven.
De mooiste moederdag tot nu toe
Dat was die van afgelopen zondag, 10 mei 2026. Voor het eerst in achttien jaar was ik vrijgezel met moederdag. Al heel wat jaren hebben mijn ex (de vader van mijn kinderen) en ik een regeling, waar de kinderen met moederdag altijd bij me zijn, en met vaderdag bij hem. Dus alleen zou ik de dag zeker niet doorbrengen. En voor het eerst was ik tot heel diep in mijn hart geraakt door mijn eigen kinderen. Terwijl ik nog lag te slapen, hadden ze goed vroeg een wekker gezet om naar de bakker te gaan en de ontbijttafel zo stil mogelijk te dekken. Ze stelden voor om een Netflix-dagje te houden, en terwijl ik een matras voor de sofa op de grond installeerde, kwamen ze aanzetten met een grote mand. Tranen welden op nog voor ik de mand in mijn handen had.
Een kleinigheidje
Dat is wat ze zeiden. Hun woorden: ‘We hebben nog een kleinigheidje voor je gehaald.’ Een grote mand met daarin heerlijk ruikende potpourri uitgestrooid. Ze hadden een boek van Colleen Hoover voor me gehaald (eentje die nog niet in mijn kast stond), de oudste bracht uit Berlijn een notitieboekje voor me mee (want ja, die verzamel ik), ze haalden een grote Toblerone en een Double Lait chocoladereep, en de middelste had zelf nog wat boekenleggers voor me geknutseld. De ultieme afwerking was een peel-off gezichtsmasker en een eye-pad mask, want: ‘Mama, je moet wat meer ontspannen.’ Janken, dat heb ik gedaan. En de kinderen allemaal een heel dikke knuffel gegeven. Dit waren geen knutselwerken meer, opgelegd door een leerkracht, dit was een cadeau recht uit hun hart. En net dat, dat maakt dit nog zoveel mooier.
Tranen voor het slapengaan
Tegen 20:00 uur was het tijd om hen weer naar hun vader te brengen, want het is tenslotte zijn week. En ik moest richting de radiostudio vertrekken voor mijn wekelijkse uitzending. Toen ik thuiskwam en naar bed ging, stond mijn hart even stil. Op bed lag een enveloppe met de woorden ‘I will love you ’till the end of the world’, met de initialen van mijn middelste. Erin zaten verdorie veertien kleine briefjes. De ene liefdevolle uitspraak na de andere. Na het vierde briefje kon ik niets meer lezen, want tranen vertroebelden mijn zicht. Mijn kinderen houden van me. Oprecht. Vanuit het diepst van hun hart. De brok in mijn keel was er een van sprakeloosheid, de tranen van dankbaarheid, en het snellere slaan van mijn hart van puur geluk. Ik heb iets goeds gedaan. De zekerheid die deze drie heerlijkheden me geven, is dat ik het goed doe als mama. Het is bij uitstek de moeilijkste, hardste en zwaarste taak die er is, en toch doe ik het ergens goed. Niet perfect, dat kan niemand. En dat streef ik al lang niet meer na. Toch goed genoeg om zulke kleine, tranentrekkende briefjes in het holst van de nacht op je matras te vinden. En dat is wat ik iedere moeder toewens.