Een nieuw ritme
En het bevalt me enorm
De voorbije weken draait mijn leven op een heel nieuw ritme, en dat bevalt me meer dan ik ooit gedacht had. Ja, heel eerlijk moet ik toegeven dat het leven als single me best wel afschrok. Dat is intussen al acht weken geleden. En ook al die jaren ervoor. Nooit had ik gedacht nog als single door het leven te moeten. En dan gebeurt het toch. Plots. Uit het niets. Uit de doodste hoek ooit. Die eerste weken, dan zat ik een soort overlevingsmodus. ‘Perfect normaal,’ zei één van mijn beste vriendinnen. ‘Je zal je draai wel vinden, sneller dan je denkt’. En ze had nog gelijk ook.
Weken met kinderen
Het is intussen al bijna elf jaar geleden dat ik mijn eerste huwelijk achter me liet. Een huwelijk met drie geweldige kinderen. En dus al bijna drie jaar dat ze de ene week bij me zijn, en de andere week bij hun papa. Dat is een routine die intussen wel ingebakken zit. Toch merk ik dat ik de voorbije weken nog dichter bij mijn kinderen ben gaan staan. Onze band is beter geworden. Hechter. En ook het ritme als de kinderen er zijn, is anders. Er hangt minder stress in huis. Ze helpen me beter in het huishouden, en dat weet ik meer dan te appreciëren. En als ze op hun kamers kamperen, zoals de meeste pubers wel doen, werk ik rustig verder aan mijn boeken.
Weken zonder kinderen
De weken zonder kinderen kom ik helemaal tot rust. Er heerst een absolute stilte in huis. Een stilte die me niet overvalt, maar net ontzettend deugd doet. Die dagen vul ik op het ritme dat mij als persoon het beste ligt. Even met niemand rekening houden. Het klinkt egoïstisch, en misschien is het dat ook wel. Al kan ik niet anders dan toegeven hoeveel deugd het me oprecht doet. Eten als ik honger heb, wassen, strijken, poetsen als het in mijn schema past, werken op de uren die voor mij het best werken. Ik ben namelijk geen ochtendmens, en hoe later op de dag, hoe meer en beter de inspiratie vaak loopt. En nu is er niemand meer die me daar in tegenhoudt.
Nu even mijn ritme
Dat is mijn voornemen. Nu even alles op mijn ritme. Tijd voor mezelf, zodat ik ook echt mezelf terug kan vinden. En als er een dag komt dat er toch één of andere gek mijn hart weet binnen te sluipen, dan zal ik dat ritme vast ook weer moeten omgooien. Tegen die tijd, kan ik voor mezelf wel opmaken waar ik compromissen wil maken, en waar absoluut niet. Want nu heb ik ook de tijd om voor mezelf uit te maken wat ik wil, voor mezelf. En om daar in de toekomst alleen nog eer aan te doen. Mezelf niet meer wegcijferen voor anderen. En dat dan zonder egoïstisch te zijn, want als er ooit weer iemand zot genoeg is om mijn hart te veroveren, dan verdient die persoon ook mijn onverdeelde aandacht, steun en energie. Maar nu? Nu gat die aandacht, steun en energie even alleen naar mezelf, en dat lukt perfect in dit nieuwe ritme.