Na een rit van twee uur, kwamen we toe in het Limburgse Lottum. Ik kende het nog van vorig jaar, een prachtig landhuis uit de 14de eeuw dat een heerlijke sfeer ademt. Uiteraard waren Flo en ik weer eerst, al kwamen Do en Ilse heel snel na ons toe. We vielen Sanne en Kelly, de organisatie die ons opwachtte, in de armen, net als Do en Ilse. Na wat gestommel, want mijn koffer was écht te zwaar om de trap op te sleuren, ging ik naar mijn kamer en begon ik wat uit te pakken. Ik kon niet zeggen wat het was, maar van het moment dat ik toekwam, had ik alleen nog zin om je janken. Echt janken. Alsof de rust van de omgeving me zo hard overviel, waardoor alles van de voorbije maanden als een sneltrein op me af kwam gesneld. Tijd om een traan te laten was er niet, want langzaam kwam iedereen toe. Ik trok me even terug in de sofa voor wat rust, al kwamen er al snel anderen bij me zitten om bij te praten. Eenmaal compleet gingen we eten, en na het avondeten trok ik naar mijn slaapkamer, waar ik heb gejankt. Echt gehuild, zonder te weten waar die tranen voor stroomden. Die avond heb ik nog een heel klein beetje geschreven, al was het niet veel. Toen ik mijn dagcijfer ging ingeven, stelde ik tot mijn horror vast dat het dag op dag exact vier maanden was geleden dat ik nog aan dit manuscript had geschreven. Het enige wat ik kon, was gaan slapen met de hoop dat dit zware gevoel in de ochtend weg zou zijn, en dat de schrijfgoden me goed gezind zouden zijn.