De nostalgie van begrafenissen
Als verdriet ook iets moois met zich meebrengt.
Het is bijna een week geleden dat ik samen met familie afscheid nam van een van mijn nonkels. Mijn vaders oudste broer, geboren in 1943 en overleden na een lange strijd tegen kanker. En dat geboortejaar, dat is al een van de dingen waar ik blij en vrolijk van wordt. Ja, zelfs tijdens het moment dat ik afscheid neem van iemand die ik mijn leven lang heb gekend. Want 1943, dat is letterlijk midden WOII. En dat, zo gaat mijn geest denken, wil zeggen dat mijn grootouders zelfs in de donkere tijden van oorlog en verderf, toch een toekomst zagen. Met hun twee, een gezin, de hoop op vrede. Ik kan niet anders dan geloven dat mijn grootouders verdomd moedige mensen waren, om in een periode gevuld met geweld, alsnog aan een gezin te starten.
Afscheid op het kerkhof
Er was geen uitvaartplechtigheid, geen lange dienst, enkel een gelegenheid om afscheid te nemen op het kerkhof, om vervolgens het uitstrooien bij te wonen. Het serene gevoel dat op zo een moment heerst onder familie, daar kan nog veel over geschreven worden. En ja, ook ik keek even naar mijn vader, mijn papa, mijn Vake, en naar zijn broers en zussen. Want nu zijn ze nog met vijf. Ooit waren ze met zeven. En dat besef doet pijn, want het is ook het besef dat er een dag komt, dat we enkel nog met neven en nichten op het kerkhof zullen staan. En op datzelfde kerkhof drong eens te meer tot me door, dat ik ooit eerder hier afscheid nam. Vrienden die ik nooit zal vergeten. Veel te vroeg heengegaan, voor altijd in mijn hart. En dus bracht ik ook hen snel een kort bezoekje. Dat zijn de momenten dat mijn gedachten terugkeren naar het rampenjaar 1998. Een jaar waarin mijn vrienden en ik te veel moesten afgeven.
Geen koffietafel, wel de stamkroeg
Ideaal en zo gepast. Waarom napraten en herinneringen ophalen aan een koffietafel, als het net zo goed kan in de stamkroeg van de overledene. Misschien bracht dat nog meer herinneringen naar boven, dan aan de koffietafel van de begrafenisondernemer. Bij een broodje en een thee of cola, praatten we bij. Al snel zaten we met de aanwezige neven en nichten weer bij Moemoe en Vava aan de tafel, speelden we weer ‘proefertje’ of gingen we op ontdekkingstocht in Vava z’n ‘fabriek’. De aanbouw waar hij jarenlang als diamantslijper werkte, en mensen voor hem in dienst had. Die nostalgie, het ophalen van al die herinneringen aan onze kindertijd, zijn misschien wel het mooiste aan een begrafenis. Want hoewel onze grootvader in 1998 overleed en we onze familie haast niet meer zien, zijn dat echt wel de momenten dat we voelen dat we nog steeds een hechte familie zijn. Ondanks de afstand, ondanks de stilte.
De mooiste kindertijd en jeugdjaren
De stamkroeg van mijn nonkel hing vol met voetbalshirts en -sjaals. Van diverse teams, tientallen wedstrijden. Een kakofonie aan kleuren aan de muren en het plafond. Daartussen viel mijn oog op een affiche van 32 jaar geleden. Eén van de allereerste keren dat ik ook ’s avonds naar de fuif mocht van het Tongels dorpsfeest. Herinneringen aan de vele fuiven met discobar Brasil, de fietstochten in de nacht met vrienden, de mooie jaren die ik mocht beleven. Want ja, Westerlo en Tongerlo zitten voor eeuwig in een heel bijzondere plek in mijn hart. Ze hebben me mee gevormd tot wie ik vandaag ben. Niet dat ik verlang naar de volgende begrafenis, verre van! Toch was het weer even heerlijk om alles voor een kort moment te herbeleven. We mogen niet stilstaan in het verleden, al is het soms wel zo fijn om de leuke herinneringen op te halen. Dat alles is immers wie we toen waren, en de basis van wie we geworden zijn.