Je openbare en privéleven gescheiden houden
En waar ligt die grens?
Als auteur leid je een bepaald openbaar leven. Voor de ene auteur is dat openbare leven al wat groter dan de andere. En je zou het in bepaalde mate kunnen vergelijken met het openbare leven van bekende persoonlijkheden. En ook daar zijn er gradaties in bekendheid. Er zijn de grote, bekende namen die iedereen wel kent. In Vlaanderen is dat bijvoorbeeld een Eric Van Looy, een Metejoor, een Alex Agnew. In Nederland denk ik zo aan namen als een Anouk, een Max Verstappen of een Gerard Joling. Er zijn ook veel minder bekende namen, die dan eerder gekend zijn binnen hun vak, hun expertise. En daar vallen heel wat auteurs wel onder.
Je deelt een deel van je leven, flarden.
Dat is wat velen doen. Kleine beetjes van ons leven delen, om een vorm van verbondenheid te voelen met je lezers. Met je volgers. Om te tonen dat je mens bent. Iemand met gevoelens, iemand met een leven dat misschien niet altijd loopt zoals we willen. Zo deelde ik dit jaar dat een nonkel van me overleed, dat mijn vader recent in het ziekenhuis lag, dat mijn oudste dochter afstudeerde, of dat ik weer op de vrijgezellenmarkt ben geflikkerd. Het zijn flarden van alles wat mijn leven is. Kleine deeltjes.
Kleine deeltjes met grote gevolgen
Sommigen van die flarden hebben inderdaad heel wat gevolgen. Op emotioneel vlak. Op mijn leven. Veranderingen die het met zich meebrengt. Maar hoe ver moet je gaan in het delen van die dingen? Moet je alles maar online flikkeren, alles vertellen aan mensen die je amper kent, enkel omdat je in een bepaalde mate een publiek persoon bent? En begrijp me niet verkeerd, ik voel mezelf verre van bekend. Ik heb mijn lezers, mijn volgers, en sommigen van hen ken ik intussen heel goed. Bekend? Dat is nog een heel lange weg te gaan.
Hoe veel van je leven moet je delen?
Dat is een vraag die me al geruime tijd bezig houdt, en die afgelopen week weer werd aangewakkerd. Iemand die ik amper ken, zelden heb gesproken, die via berichten eerder persoonlijke vragen stelde. Of zo voelde dat toch voor mij. Vragen die ik enkel zou bespreken met mijn twee beste vriendinnen. En deze persoon is zeker niet de enige. Het gebeurt wel vaker dat de meest random mensen vanuit de doodste hoek persoonlijke vragen stellen. Wat moet je dan nog delen? En wat mag je als je privé behouden? Want je krijgt al snel een stempel als ‘arrogant’ als je niet reageert. Niet dat het over deze persoon van de afgelopen week gaat. Maar ik ken verhalen, situaties, gebeurtenissen, waar iemand bepaalde zaken privé wil houden, en dan die stempel krijgt.
Dat recht op privacy
Dat hebben we toch allemaal, iedere mens. Bekend, minder bekend, of helemaal onbekend. Eén voor één hebben we toch het recht om bepaalde onderwerpen en gevoelens voor onszelf te houden? Daarbij vraag ik me dan ook af, of de mensen die zulke persoonlijke vragen stellen, zelf hun eigen privéleven en gevoelens ook zo openlijk bespreken en open en bloot op tafel leggen met iedereen die ze ontmoeten? Of is dit een eenrichtingsverkeer?
Het is maar een hersenspinsel, iets wat ik even van me af wilde pennen. Iets wat ik me, dit keer luidop, afvraag.