Leren loslaten
Want die kinderen moeten ooit een keer uitvliegen
Dat besef kwam de voorbije week even heel erg hard binnen. Niet op een pijnlijke manier, absoluut niet. Eerder nostalgisch, terugkijken op al die jaren. De eerste keer dat ik hen in mijn armen hield, hun eerste dag in het kinderdagverblijf of de kleuterschool. Afstuderen van de kleuterschool, om te starten in de basisschool, waar ze ook weer na zes jaar nieuwe dingen leren, mochten uitzwaaien naar de middelbare school.
En ook dat hoofdstuk loopt ten einde
Of toch al voor de oudste. Vorige donderdag was de grote proclamatie. Alle zesde en zevende jaars van haar school, één grote turnzaal die veel te warm was en een diploma om in ontvangst te nemen. En dat was het dan. Of zo lijkt het toch. Want ik zag toch wel dat kleine meisje, uitbundig en vrolijk als altijd, huppelend in de speeltuin, haar hele leven nog voor zich. En nu staat ze daar. Jong-volwassen, klaar om verder te studeren, nog altijd even vrolijk.
En toch brak ook mijn hart
Want juffer had met haar klasgenoten afgesproken om nog een nachtje te gaan stappen in Antwerpen. Vieren dat ze afgestudeerd waren, weg met de vrienden. Want ja, op je 18 zijn die vrienden nu eenmaal belangrijk. En of mijn hart echt brak, is misschien wel wat overdreven. Toch moet deze mama heel eerlijk toegeven dat ze die kleine meid even graag mee naar huis had genomen. En dat is loslaten. Aanvaarden dat je volwassen kind eigen keuzes maakt, die je zelf misschien liever anders ziet.
Uiteraard nog gevierd
Natuurlijk hebben we het onder ons nog even gevierd. Samen een hapje gaan eten en even gezellig genieten met ons vieren. En misschien was dat wel net zo leuk, als dat ze na die proclamatie meteen mee naar huis was gekomen. En over enkele jaren doen we het misschien nog eens over, als er een volgend diploma volgt. Want de grote meid, die is nog niet klaar met haar schoolcarrière. Al is het nog even afwachten wat het volgend schooljaar haar brengt…