Schrijven als anker
Hoe ik blijf schrijven als het leven even anders loopt.
Het leven. Vaak hebben we een beeld van onze toekomst. Wat we nog willen doen, wat we nog willen zien, en vooral met wie we dat allemaal willen doen. Met wie we dat leven graag door willen brengen. Zo had ik ook een beeld voor ogen. Mijn huwelijksgeloften hernieuwen in New York, waar ik ten huwelijk werd gevraagd, op ons tienjarige jubileum. Ieder jaar met ons huwelijksjubileum een citytrip doen. De steden lagen al uitgestippeld voor de komende vijftien jaar, met een to do lijst erna. Verhuizen naar Kroatië zodra hij op pensioen zou gaan. Ik zag het allemaal zo voor me, tot dat alles aan in een enkel moment aan diggelen werd geslagen. Het moment dat hij de beslissing nam een einde te maken aan onze relatie. Niet mijn sterkste moment, dat kan ik je wel vertellen.
Die eerste dagen is er een aloverheersend gevoel dat volledig bezit neemt van je lichaam.
Of toch, in mijn geval. Praten en slikken deed pijn, want mijn keel leek volledig dichtgeschroeid. Mijn borstkas voelde veel te klein voor alles wat erin moest passen. Iedere ademhaling duwde tegen mijn ribben, op zoek naar meer ruimte. Mijn buik verkrampte en protesteerde tegen alles wat mijn maag binnen wilde dringen. Eten? Drinken? Dat ging die eerste dagen niet. Om nog te zwijgen over het substantiële slaaptekort dat ik in die periode heb opgelopen.
Dan is er het besef dat de enige weg, de weg vooruit is!
Na een gesprek, was het meer dan duidelijk. Het was gedaan, afgelopen. Tien jaar en bijna vier maanden. 3.760 dagen om exact te zijn. Alsof het niets is geweest, werd er een dik en vet kruis overheen gezet. En dus had ik één optie, de enige optie als je het mij vraagt. Vooruit gaan. Met een nieuwe, frisse blik naar de toekomst kijken. Een blik die nog vertroebeld was van de tranen en het verdriet. En toch scheen er zonlicht over die toekomst. Een gevoel en wetenschap dat ik dit ook wel kan.
Doen wat je graag doet is de beste afleiding
Na een druk weekend op Facts, brak er een nieuwe werkweek aan. Een week waarin ik de beslissing nam om mijn blik op mijn toekomst te houden. En dus ging ik aan de slag met de lay-out van mijn nieuwste boek. Alles klaar maken voor print. Ik mailde mijn drukker in Polen, nam contact op met mijn grafisch designer voor de sprayed edges en duwde ieder kleine greintje energie in dat boek. Die eerste week voelde ik dat mijn energiepeil veel lager was dan normaal. Ja, nog lager. Ik had ook niet gedacht dat het mogelijk was.
De kracht van het schrijven
Hoe meer ik mijn tijd en energie stak in mijn nieuwste boek, hoe meer mijn vingers begonnen te kriebelen en mijn brein langzaam weer in actie schoot. Want ook Jack en Oli willen nog steeds de rest van hun verhaal vertellen. En dus zette ik me op een eenzame donderdagavond achter mijn scherm, de kinderen lagen net in hun bed, en mijn vingers tokkelden weer over het toetsenbord. Het was alsof ik even herboren werd. Het gaf me kracht en moed. Doorzettingsvermogen. En de volle overtuiging dat ik dit wel kan. Zolang ik kan en mag blijven schrijven, kan ik de wereld aan. Al zal dat nog even in een afwisseling zijn van goede en minder goede dagen. Toch weet ik dat ik sterker en beter uit dit alles kom. Dus, lieve wereld, bereid je voor, want deze Lenna heeft dromen. Grootse dromen! En die gaat ze verdorie waarmaken! Met ieder nieuw boek, met iedere radiouitzending, met iedere keynote die ik mag brengen, en met een zaalshow waar ook eindelijk aan gewerkt wordt……..