Terug aan het schrijven
Al wordt het geen HEA
Ja, dat lees je goed. Na een periode waarin ik overspoeld werd door heel wat uiteenlopende gevoelens, is het me eindelijk gelukt om weer te schrijven. De reden? Een lichte druk. Net als vorig jaar, ben ik gevraagd om een kortverhaal te schrijven voor Shadowed Traditions. Shadowed what?
Shadowed Traditions, dat is de antologie die je terug kan vinden in de december boekenbox van Book Maffia. Wil je daar meer over weten? Ga dan zeker eens kijken op de website, want iedere maand is er een andere boekenbox die je aan kan kopen. Een boek met geweldige extra goodies. En in december is dat dus altijd een box met een eigen antologie. Auteurs uit Vlaanderen en Nederland die een kortverhaal schrijven dat dark is, en zich in de feestperiode afspeelt. Zie jij de tegenstelling ook. Lekker vettig en donker gaan in een periode vol feestvreugde. Wel, ik vind het heerlijk.
Daar zit een deadline
Dus, ik zei volmondig toe om opnieuw deel te nemen aan die mooie antologie. Dat was toen ik nog een relatie had, mijn schrijfplanning nog lekker strak liep, en alles in mijn leven nog perfect was. Of, dat dacht ik toch. Intussen weet je dat heel dat leven overhoop is gegooid. En de emoties die daarbij horen, zorgden ervoor dat er van schrijven niet veel in huis kwam. En dan is er dus die antologie. Iets wat ik toezei, een belofte die ik maakte. En op 1 september moet het verhaal ingeleverd worden. Voor jullie lijkt dit lang, maar dat is het zeker niet. Want het is niet gewoon het verhaal schrijven. Het is ook het verhaal laten nalezen door proeflezers, hun opmerkingen meenemen en het verhaal waar nodig aanpassen. Dan gaat er nog een redactieronde overheen. Ja, zelfs voor een kortverhaal laat ik er eindredactie overheen gaan. Dan moeten die opmerkingen ook weer worden aangepast. Je merkt het, dat neemt tijd in beslag. En die tijd begint in te korten, want die 1 september gaat er veel sneller zijn dan ik op dit moment wil.
Ik vond net de juiste inspiratie
Het idee voor het kortverhaal was er al. Ik wist al waarop ik mijn verhaal zou baseren. Al had ik aanvankelijk het idee om, ondanks die basis die in mijn hoofd zat, er alsnog een HEA van te maken.
Een wat? Een HEA is een Happily Ever After. Een positief en goed einde. Alles komt goed. En datgene waarop mijn verhaalidee is gebaseerd is veel, maar absoluut geen HEA. En net dat gaf me alles wat ik nodig had om door te zetten en weer te gaan schrijven. Het is exact wat ik nu nodig heb om mijn gevoelens ook een plaats te geven.
Het eerste hoofdstuk is een feit
De voorbije dagen vlogen mijn vingers eindelijk weer over mijn toetsenbord. Nog niet zo vlijtig als ik van mezelf gewend ben. Nog niet met evenveel passie en inspiratie, al voel ik het steeds meer groeien. En heel eerlijk? Ook de inspiratie voor Mijn secretary lijkt weer aangewakkerd. Ja, ook daar begint alles weer stilaan in zijn plooien te vallen. Ik kan dus alleen hopen dat dit kortverhaal exact de aanzet is die ik nodig heb om ook dat tweede boek in mijn Servants of Hades reeks af te werken.
Er is zelfs inspiratie voor nog meer
Inderdaad, de laatste dagen brengen me weer het hoofd van weleer. Boordevol ideeën en inspiratie. Personages die weer tegen me praten, verhaallijnen die zich ontplooien. En dus ook de rode draad voor boek drie van mijn Servants of Hades reeks. Er is hoop. Ligt het aan de zon en de heerlijke, zomerse temperaturen? Of ligt het aan de tijd die uiteindelijk altijd wel alle wonden heelt? Allicht een combinatie van beide.
Deze auteur gaat dus weer aan de slag, en hoopt zo toch wat verloren tijd in te halen en alsnog een schema aan te houden. Ik had dit jaar boek twee en drie van mijn serie beloofd. Na het afwerken van dit kortverhaal, ga ik mijn uiterste best doen om die belofte waar te maken. De creatieve verhaallijnen beginnen alvast weer te vloeien.