Vijf dagen vakantie
Hoe een positief brein toch heel leuk is...
Nou, iedereen weet intussen wel dat ik met mijn twee jongste kinderen in augustus op vakantie vertrok, en dat die vakantie meteen de eerste dag een heel onaangename wending nam. Daar ga ik echt niet langer over doordrammen. Het is gebeurd, het ligt achter ons. Wat ik wel nog heel even wil aanhalen in deze column, is mijn oneindige dankbaarheid voor alle lieve en ondersteunende berichten, alle financiële steun, en ook de andere gebaren die onze richting uitkwamen. Intussen beschik ik weer over een laptop, en kan ik dus weer werken en columns schrijven… En dat is exact wat ik ga doen. In deze column blik ik toch heel graag even terug op al het mooie van die vakantie. Want dat was er ook zeker….
We hadden een leuke planning gemaakt.
Voor we vertrokken, had ik samen met de kinderen een leuke planning gemaakt. Begin dit jaar had ik al gezegd dat ik eigenlijk nog eens naar het Zwarte Woud wilde gaan. Ik heb er vage herinneringen uit mijn kindertijd, en wat foto’s die die herinneringen ondersteunen. De kinderen wilden het zeker ook eens doen, een wandel/bergvakantie in plaats van de vele zon/strandvakanties die ze hun leven lang gewoon zijn, zowel bij hun papa als bij mij. Dankzij mijn papa kon ik de vakantie boeken voor de volle 391 euro via AirBnb. Geen dure vakantie dus, zoals ik ook gewoon ben. Wel gewoon even weg, in een appartementje. Zelf koken, budgettair op vakantie gaan. Het is beter dan helemaal niet op vakantie gaan…
Vertrek en dag 1
Vol goede moed vertrokken we iets voor 6:00 uur in de ochtend. Het zou ook de eerste keer zijn dat ik een autovakantie deed als enige chauffeur. En hoewel het niet zo ontieglijk ver is, is zes uur toch een aardig stuk rijden. Tabia was DJ van dienst, met als gevolg dat we al zingend over de snelweg reden vanaf we geen Studio Brussel meer konden ontvangen tot wie rotte parking in Straatsburg opreden. Stond de radio veel te luid? Allicht. Was het fijn? Beslist! We trokken Straatsburg in en wauw, wat doen alle websites en blogs deze stad te kort! Ook ik zal allicht niet kunnen omschrijven hoe mooi het oude stadsdeel van Straatsburg is. We aten onze zelfgemaakte picknick langs een van de vele waterkades, met uitzicht op de eeuwenoude gevels. Het was heerlijk, lekker in de zon, en eigenlijk niet te druk in vergelijking met andere toeristische steden. Onze aankomst op de parking en de rest van de dag? Dat vergeten we gewoon…
Dag 2
De tweede dag was exact wat we nodig hadden. We startten de dag met een tripje naar de supermarkt. De dag voordien hadden we al wat inkopen gedaan in een Kaufland. En wat een geluk, want daar hadden ze een heel uitgebreid gamma glutenvrije voeding voor Tabia! Door de drukte in onze hoofden, waren we wel onder meer tandpasta, douchespullen, en nog wat eten vergeten. Dus dat eerst halen, want ik ging de dag niet verder zonder gepoetste tanden… Toen we eenmaal fris en gewassen waren, trokken we naar Feldberg. Hoewel de omgeving niet helemaal overeenkwam met wat ik in mijn herinneringen had, was het uitzicht vanop dit hoogste punt adembenemend. Nog beter: het was een dag met best wat wind, dus konden we daarboven even vrij letterlijk ‘uitwaaien’. We volgden een pad dat ons langs de berg naar beneden bracht door een prachtig bos. Jeetje, wat heb ik daar genoten! Die pure natuur, de rust, de vogels en de wind door de boomtoppen. Het was echt dat wat ik nodig had om mijn brein in een heel andere richting te sturen. Weer vooruit, positief, en niet blijven hangen bij alles van de dag voordien.
Dag 3
De derde dag stond Freiburg op de planning. Het was met een klein hartje dat ik erheen reed. En mijn les geleerd, koos ik niet voor een P+R parking aan de stadsrand, maar voor een dure en beveiligde, overdekte parking midden in de stad. We kwamen de parking uit en liepen zo het stadscentrum in. Het was heerlijk om deze stad op ons af te laten komen. De kerk met het oude plein eromheen, de eeuwenoude gevels van typische huizen in het Zwarte Woud, de gezelligheid die er zelfs op een regenachtige dag hing. Gelukkig vonden we in Freiburg ook nog heel wat winkels, waardoor we nog wat kleding konden bijkopen en zwemspullen om eindelijk eens te genieten van het zwembad in het complex waar we logeerden. Het was de enige dag dat we geen lunch hadden voorzien, en we genoten van echt fantastisch goede glutenvrije gevulde wafels. Ik ga nog terug naar Freiburg, enkel voor die wafels. ’s Avonds deden we ons tegoed aan Flammenkuchen, een stek waar ze ook glutenvrije opties hadden voor Tabia, en beslisten we om het recept eens op te zoeken, zodat we dit ook eens thuis klaar kunnen maken.
Dag 4
De dag waar de kinderen het meest naar hadden uitgekeken! De Hasenhorn rodelbaan en een bezoekje aan de Titisee. Weer een dik uur rijden, en dan ook nog eens anderhalf uur aanschuiven voor de rodelbaan. Gelukkig zijn de kinderen intussen pubers, die zich netjes gedragen in een lange wachtrij. Zeker omdat we geen powerbank bij ons hadden (gestolen), moesten ze de batterij van hun telefoons sparen en hebben we best gezellig gebabbeld in de wachttijd. Die rodelbaan? Ook dat doen we zeker opnieuw. De snelheid, de wind in de haren, dat vrije gevoel… Ik wil een rodelbaan in mijn tuin! Na de snelheid kozen we voor ontspanning en rust aan de Titisee. Een wandeling over het kiezelstrand, een half uurtje met een fietsboot het water op voor amper tien euro, en voor de kinderen nog een ijsje voor we naar huis rijden. Want ja, soms zijn ook pubers nog steeds kleine kindjes, vooral als ze een ijstent zien…
Dag 5
De laatste dag. Ik kocht een dikke week op voorhand al tickets voor de Triberg watervallen. Nog zo een herinnering waarvan ik me afvroeg of die watervallen echt zo indrukwekkend waren als ik me herinner, of dat het toch minder is. Ik kan je zeggen, ze zijn echt heel mooi! Het enige spijtige is dat het er zo ontiegelijk druk is, waardoor je nergens echt oprecht kan genieten van de natuur en de omgeving. Op sommige plekken in het drommen om een goede foto te kunnen nemen, en als je meer dan drie foto’s maakt, dan beginnen de volgende mensen al ongeduldig vuile blikken je richting uit te gooien. Nou ja, niet dat ik me dat te hard aantrek. Na drie uur op Triberg en nog een korte wandeling door het dorpje, was het tijd om weer huiswaarts te rijden. Opnieuw onder begeleiding van DJ Tabia, en autoboxen die volgens mij bijna door de voorruit knalden. Gelukkig deden ze dat niet, want de drie ruiten die ik al was verloren, zouden me genoeg kosten bij thuiskomst.
Ben ik blij dat ik heb doorgezet? Echt wel. Ik gaf mijn kinderen het voorbeeld dat, zelfs als het leven tegenzit, je alsnog moet proberen overal het beste van te maken. En dat hebben we zeker gedaan. We maakte mooie herinneringen, en ik hoop dat die twee stakkers van me een wijze les hebben geleerd. Nu ja, ik heb ook wel een wijze geleerd: nooit nog goedkoop parkeren aan een P+R parking aan een stadsrand. Intussen kijk ik uit naar de zomer van 2027, en vraag ik me af waar ik volgend jaar naartoe trek.